Saturday, November 26, 2005

ये समा...

दर वीकेंडला रात्री "जमायचे" ही गेल्या पाच सहा वर्षा पासून बर्‍यापैकी नियमीत गोष्ट. पण गेले वर्षभर अर्धेजण नोकरी शिक्षण ई. मुळे इथे नसतात. मग उरलेले आम्ही दोघे तीघे कधी भेटतो कधी नाही. सध्या रुचा इथे परत आली आहे त्यामुळे आज तिने "जमुयात का?" चा call केला.

"हो माझे येणे पक्के. जबरी पकलोय यार!"

काही ना काही कारणाने कुणालाच जमत नव्हते पण "जबरी पकलोय" हे मनात घट्ट करून घेतल्याने "वीकेंड ला चेंज मस्ट" यावर तिची आणि माझी एकवाक्यता झाली आणि मग आम्ही दोघांनीच तिच्या घरा जवळच्या कॅफे मधे भेटायचे ठरवले. ड्राईव करत असतांना अचानक डोक्यात विचार, " आयला माझे लग्न ठरलय. रात्री १०-११ वाजता मी आणि माझी मैत्रिण असे आम्हा दोघांना लोक बघतील तर.... "
या आधी असे कधी मनात आल्याचे आठवत नाही आणि मुख्य म्हणजे मी कुणाही बरोबर असलो तरी त्यासाठी मी कुणाला answerable नव्हतो. पण आता...

तरी तो विचार बाजूला ठेवला. कॅफे मधे अजिबात गर्दी नव्हती, बसायला कोपर्‍यातला सोफा. बसल्या बसल्याच " आज या कॅफे वाल्यां बरोबरच इथून बाहेर पडायचे " असे आम्ही दोघांनीही लगेच ठरवून टाकले. आणि केलेही तसेच. दोन तास ऐसपैस गप्पा. वाफाळती कॉफी. विषय : लग्न, बांधीलकी, तिचा BF, माझी होणारी बायको... आपल्याला जसा हवा होता तसा life partner मिळालाच नाही यावर लवकरच शिक्कामोर्तब झाले. पण गम्मत अशी की तिला आणि मला कुणालाच याचे अजिबात दुःख नव्हते!!

मला अबोल बायको अजिबात चालणार नव्हती पण ती अबोल आहे. रुचाला चिक्कार शिकलेला नवरा हवा होता पण तिचा बॉयफ्रेंड जेमतेम शिकलेला आहे. Housewife अजिबात नको ही माझी आणखी एक अट पण "मला घरातले बघायची बर्‍यापैकी आवड आहे " असे तिने स्पष्ट सांगुनही मी तिलाच हो म्हटले. veggie नवरा पाहीजे म्हणणार्‍या रुचा चा BF CKP आहे.

बारा वाजता रुचाला तिच्या घरापर्यंत सोडले. मस्त गेली शनिवार रात्र आता पुन्हा कधी जमणार माहीत नाही म्हणत कार स्टार्ट केली आणि गाणे सुरू झाले,

ये समा, समा है ये प्यार का, किसी के इन्तजार का
दिल ना चुराले कही मेरा मौसम बहार का

बसने लगे आखो मे कुछ ऐसे सपने
कोई बुलाये जैसे, नैनो से अपने
ये समा, समा है दिदार का, किसी के इन्तजार का
दिल ना चुराले कही मेरा मौसम बहार का

मिल के खयालो मे ही, अपने बलम से
निन्द गवायी अपनी, मैने कसम से
ये समा, समा है खुमार का, किसी के इन्तजार का
दिल ना चुराले कही मेरा मौसम बहार का

आणि मग त्या क्षणी फक्त तिचीच अतिशय तीव्रतेने आठवण झाली. शेजारच्या रिकाम्या सीट कडे बघून आणखीनच.

3 Comments:

Blogger nilesh said...

राम राम मित्रा, तुझं नाव शोधण्याचा प्रयत्न केला, पण सापडले नाही. मराठी ब्लॉग्स शोधता शोधता सहज खरडपट्टीवर आलो. एखादी अपडेट वाचू म्हणून वाचली... खरच सांगतो आवडले, मनापासून लिहिलेले मनाला भिडते हेच खरे. आयुष्यातील वळणावर खुप हळवेपणाने लिहितोस. असाच लिहित राहा.... मी नक्की वाचीन.

नीलेश
nileshbane@gmail.com

1:42 AM  
Blogger me_kon said...

Dhanyawad nilesh.

9:47 AM  
Blogger Krupa said...

ha pan blog ekdam khas...

Nawara ani mitra kiwa Bayko ani maitrin ... hya donhi wyakti kharach wegalya asatat... rather asawyat...

Nawara asawa apala sagala kahi sangayala..
ani mitra asawa manatala sangayala.. :)

"Phone" sudha ekdam mast...

2:52 AM  

Post a Comment

<< Home